Dzikie psowate
Przedstawiciele wielu gatunków dzikich psowatych od dawna byli prześladowani i zabijani przez człowieka dla futra lub jako szkodniki. Na niektórych obszarach człowiek tak zmienił naturalne środowisko, że dzikie psowate nie były w stanie tam egzystować i wyginęły. Najbardziej zagrożonymi gatunkami są szakal etiopski i likaon. Populacja szakala etiopskiego zmniejszyła swą liczebność głównie w wyniku powiększania się powierzchni zagospodarowanej rolniczo, co nie tylko zmusiło przedstawicieli tego gatunku do opuszczenia swych naturalnych siedlisk, ale także wpłynęło na zmniejszenie liczebności gryzoni, które są podstawowym pokarmem szakali. Pod koniec lat siedemdziesiątych naszego stulecia szacowano, że na wolności przebywa zaledwie 500 sztuk szakali etiopskich. Afrykańskie likaony są wymieniane jako jeden z wielu gatunków zagrożonych wyginięciem i prawie na pewno są najrzadszymi przedstawicielami dużych mięsożerców w swoim regionie. Kurczenie się środowisk naturalnych miało częściowy wpływ na spadek liczebności tego gatunku, a drugim czynnikiem odpowiedzialnym za zmniejszenie się liczby likaonów były epidemie, na przykład nosówka, która wystąpiła po raz pierwszy we wschodniej Afryce na początku XX wieku. Cyjon i pies leśny są także na liście gatunków zagrożonych. Na wielu obszarach ich liczebność maleje, w związku z czym są objęte ochroną.